ხშირად,
ძალიან ხშირად მიფიქრია სიკვდილზე... დღეს კი ეს თემა ჩემთვის იმაზე ახლოა ვიდრე ოდემე
ყოფილა.
რატომ გვიღირს ქვეყანაზე მოსვლა იმად, რომ საბოლოოდ
მიწაში ჭიებმა გვჯიჯგნონ?! რა უნდა შევქმნათ, რა გავაკეთეთოთ, რომ ჩვენი სახელი, სული
ვუკვდავყოთ?! როგორ ვიცხოვროთ, რომ სიცოცხლეშივე დავსძლიოთ სიკვდილი?! რა რჩება ჩვენგან
როცა მივდივართ?!
ნუთუ
სამართლიანია გააჩინო შვილი – რომელსაც შენ წირავ (გაუცნობიერებლად) ათასი ტანჯვისთვის,
წამებისთვის, იმედგაცრუებითვის, ტყუილისთვის, ბოროტებისთვის, შურისთვის და საბოლოოდ
სიკვდილისთვის.
დღეს–ხვალ–ზეგ,
ოდესღაც ყველა მოვკვდებით და გავუყვებით იმ განთქმულ შავ და გრძელ გვირაბს. ალბათ,
ეს იქნება უკანასკნელი გზა, რომელსაც გავივლით... გვირაბის ბოლოს, როგორც ვიცით შუქია!
იმ შუქში, (ჩემი აზრით) სამი წვერიანი ბაბუა ზის... მათ თავთან კი უუუუზარმაზარი LCD
ტელევიზორი ჰკიდია. ალბათ
ვიდგებით ატუზული, შეშინებული, გაყინული და გაფართოვებული თვალებით მივაშტერდებით ეკრანს.
იქ გავა სპეციალური, ჩვენთვის პერსონალურად მომზადებული მოკლემეტრაჟიანი ფილმი. ასახული
იქნება ჩვენი დაბადებიდან – გვირაბამდე განვლილი ყველა გზა და მნიშვნელოვანი „ივენთი“. ეჰ... თურმე რამდენი რამ დაგვვიწყნია, რამდენი
მიგვიქარავს... რაგაცის შეგვრცხვება და იმედია, რაღაცით ვიამაყებთ...
ფილმის
მოკლე მეტრაჟით კარგად სჩანს, თუ რაოდენ მოკლე ყოფილა წუთისოფელი. მართლაც წუთი...
ფილმის
ნახვის შემდეგ, მოეწყობა დებატები, განხილვა... ჩვენს შეცდომებს – რასაც გონივრულ და
დამაჯერებელ ახსნას მოვუძებნით, მიგვეტევება.
ხოლო, რასაც ვერ – საჯარიმო ქულასავით მიგვეწერება.
შემდეგ,
ამ ქულებს დააჯამებს კომპეტენტური ჟიური სამი ბაბუის თაოსნობით და გამოგვიტანენ კიდეც
განაჩენს: წავიდეთ მარჯვნივ და ზევით, თუ მარცხნივ და ქვევით...
ეს
ალბათ იქნება ყველაზე რთული პროცედურა რაც კი ოდესმე გაგვივლია... იმაზე უფრო დამღლელი,
ვიდრე ბანკის რიგში დგომაა და იმაზე უფრო საშიში,
ვიდრე სტომატოლოგთან ვიზიტი.
აი
მითხარით, რა გავაკეთო და როგორ, რომ გვირაბს ავცდე? თუ გვირაბს ვერ ავცდი, როგორ ვიცხოვრო
ისე, რომ სამი ბაბუის რისხვას გადავურჩე და წავიდე მარჯვნივ და ზევით?! 10 ცნება დავიცვა?
– ვეერ, უკვე შემომერღვა რამდენიმე მათგანი...
ან,
იქნებ უკვდავების წყარო მომეძებნა, დამემარცხებინა ცხრა–თავიანი გველეშაპი და ვყოფილიყავი მუდმივი.... მაგრამ, ეგეც
რთული მოსახერხებელია...
მოკლედ,
მეშინია! ძალიან მეშინია სიკვდილის! ამ თემაზე ხშირად ვფიქრობ და დღეს კი ეს თემა ჩემთვის
იმაზე უფრო ახლოა, ვიდრე ოდესმე ყოფილა!
No comments:
Post a Comment